داخلا نمبر 129
عنوان بارگاهه
شاخ ماڳ مڪان
پڙهيو ويو 564 ڀيرا
داخلا جو حوالو انسائيڪلوپيڊيا سنڌيانا جلد پهريون
هڪ بادشاهه پنهنجي درٻار ۾

هڪ بادشاهه پنهنجي درٻار ۾

بارگاهه

بارگاهه: قديم دؤر ۾ ايران ۽ روم جي حڪومتن ۾ ”درٻار“ کي ”بارگاهه“ چيو ويندو هو. يعني اُها جاءِ جتي حاڪم ويهي پنهنجن وزيرن سان صلاح مصلحت ڪري، حڪومت جي انتظامي معاملن ۾ حُڪم جاري ڪري، عام ماڻهن ۽ فريادين جا فرياد ۽ عرضدارن جا عرض ٻُڌي، نه رڳو پنهنجي رعيت جي سارسنڀال لهي، پر ٻاهران آيل سفيرن ۽ سوداگرن سان ملاقات ڪري. پوءِ اها جاءِ بادشاهه جو محلات به ٿي سگهي ٿو ته علحده ايوان به ٿي سگهي ٿو. جيڪڏهن حاڪم اُنهي مقصد لاءِ تنبن ۽ شاميانن ۾ ويهي ته اها به بارگاهه چئبي.
عربن وٽ اڳ ۾ ئي بارگاهه جو متبادل ”صُفه“ هو، جنهن کي ڪائونسل ۽ درٻار وغيره جي حيثيت حاصل هئي، انهيءَ حوالي سان عربستان جا”اَهل صفه“ مشهور آهن، جيڪي قومن ۽ قبيلن جا فيصلا ڪندا هئا ۽ راڄوڻي معاملن ۾ ڇيڙي نبيري ڪندا هُئا. اڳتي هلي خلفاءِ راشدين جي دؤر کان پوءِ امير معاويه اسلامي بارگاهه قائم ڪئي. بارگاهه ۾ باريابيءَ (داخلا) لاءِ
ڪي شرط طئي هُئا، جيئن بارگاهه ۾ فقط اُهو داخل ٿي سگهندو، جنهن کي طلب ڪيو ويندو هو. هر عام و خاص کي بنا اجازت ۽ بنا طلب جي وَڃڻ جي اجازت نه هُوندي هُئي. بارگاهه ۾ داخل ٿيڻ کان پوءِ به بنا اجازت جي هليو وڃڻ قابلِ سزا جُرم هوندو هو. حاڪم جيستائين بارگاهه ۾ ويٺو هوندو، سڀني کي ويهڻو پوندو.
آهستي آهستي بارگاهه جو لفظ خاص الله تعاليٰ جي حضور ۽ درٻار لاءِ استعمال ٿيڻ لڳو، جيڪو ادب خاطر ”بارگاهه اِلاهي“ اُچارجڻ لڳو ۽ اِهوئي اصطلاح اڄ ڪلهه دُعائن ۽ مناجات ۾ استعمال ٿيندو آهي. بارگاهه اِلاهيءَ وانگر ”بارگاهه رسالت“ به دعائن ۾ استعمال ٿيندو آهي .


لفظ بارگاهه هيٺين داخلائن ۾ پڻ استعمال ٿيل آهي
بابا صلاح الدين
بارگاهه
بارگاهه (ڳوٺ)
امام بارگاهه
امام بارگاهه2
ابرق تي نقاشيءَ جو ڪم
بسط
انجمن حسيني
آنگاس
بهشتي
امام علي مرزا ڊاڪٽر
اميد علي شاهه رضوي ( سياستدان )
ثابت علي شاهه ثالث
تعزيو 2
تابوت 2
تحريڪ ميانوال
جهرڪ2 (شهر)
حسني ۽ حسيني
خزينة المخطوطات جلد-2
خواجه حسن بصري
خير شاهه جو پڙ
خيريءَ جي مسجد
درگاهه سيد حسين شاهه رتوديرو
درگاهه شيخ هوٿي لاکو
هن صفحي کي شيئر ڪريو